Sagriva

Sagriva
Spinola, 1850
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Gromada

owady

Rząd

pluskwiaki

Podrząd

pluskwiaki różnoskrzydłe

Infrarząd

Pentatomomorpha

Nadrodzina

tarczówki

Rodzina

Dinidoridae

Podrodzina

Dinidorinae

Plemię

Dinidorini

Rodzaj

Sagriva

Typ nomenklatoryczny

Sagriva vittata Spinola, 1850

Synonimy
  • Atelides Dallas, 1852

Sagriva – rodzaj pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny Dinidoridae. Obejmuje dwa opisane gatunki. Zamieszkują krainę orientalną.

Taksonomia

Takson ten wprowadzony został w 1850 roku przez Maximiliana Spinolę jako monotypowy, z Sagriva vittata jako jedynym gatunkiem[1]. Opisu drugiego z uznawanych gatunków, Sagriva banna, oraz redeskrypcji gatunku typowego dokonał w 2017 roku Dávid Rédei[2].

Morfologia

Pluskwiaki te osiągają od 10,8 do 16,7 mm długości i od 7,1 do 9,5 mm szerokości ciała w przypadku samców i od 14,2 do 19,2 mm długości i od 9,4 do 10,9 mm szerokości ciała w przypadku samic[2]. Zarys ciała jest wydłużony, prawie jajowaty, wyraźnie zwężony w części przedniej. Strona grzbietowa jest wypukła słabo, spodnia zaś silniej[3]. Ubarwienie u S. vittata jest kontrastowe, czarne z żółtymi i brązowymi łatami. U S. banna zdecydowanie dominuje czerń[2].

Niewielkich rozmiarów głowa jest lekko wklęśnięta[3]. Płytki żuwaczkowe sięgają daleko przed przedustek, stykając się ze sobą, ale na wierzchołku pozostawiając wcięcie. Boczna krawędź głowy jest sinusoidalna z kanciastym, skierowanym poprzecznie wyrostkiem przed okiem. Oczy złożone są prawie szypułkowate[2][3]. Odległość między przyoczkami jest od 1,8 do 2,3 razy większa niż odległość między przyoczkiem a brzegiem oka złożonego[2]. Czułki zbudowane są z czterech członów, z których pierwszy nie sięga do wierzchołka głowy[3], a drugi i trzeci są w przekroju kanciaste z głębokimi bruzdami na wszystkich powierzchniach[2]. Sięgająca w spoczynku do przedniej krawędzi zapiersia kłujka zbudowana jest z czterech członów, z których drugi jest najdłuższy. Bukule są w części przedniej wyniesione[3].

Przedplecze jest prawie kwadratowe w zarysie[2][3], o kątach przednich rozwartych, krawędziach bocznych zbieżnych ku przodowi i lekko do wewnątrz wygiętych, kątach tylnych ostrych i krawędzi tylnej niemal prostej[3]. Przedni brzeg przedplecza jest znacznie szerszy od głowy[2][3]. Niedochodząca do środka długości odwłoka tarczka ma faliste brzegi boczne i zaokrąglony wierzchołek[3]. U rodzaju tego jako u jedynego wśród Dinidoridae i jednego z nielicznych w całej nadrodzinie tarczówek występuje wyraźny pterygopolimorfizm – obecne są formy długo- i krótkoskrzydłe[2]. U form długoskrzydłych półpokrywy mają trochę dłuższe od tarczki przykrywki i dochodzące prawie do końca odwłoka zakrywki. U form krótkoskrzydłych półpokrywy nie sięgają poza trzeci tergit odwłoka[2][3]. Środkiem śródpiersia biegnie głęboki, podłużny rowek. Odnóża zwieńczone są trójczłonowymi stopami[3].

Odwłok ma odsłonięte listewki brzeżne[3], pozbawione guzków w kątach tylno-bocznych. Przetchlinki na pierwszym z widocznych sternitów odwłoka bywają odsłonięte lub zasłonięte[2].

Rozprzestrzenienie

Rodzaj orientalny. Rozmieszczony jest od wschodnich stoków Himalajów w indyjskim Sikkimie, Bangladeszu oraz Junnanu i Kuangsi-Czuang w południowych Chinach przez Tajlandię, Laos, Wietnam i Malezję po Sumatrę i indonezyjską część Borneo[2].

Przypisy

  1. M. Spinola: Tavola sinottica dei generi spettanti alla classe degli insetti artroidignati Flemiptera [sic] Linn., Latr. - Rhyngota Fabr. - Rhynchota Burm. Modena: Camera, 1850, s. 1–60.
  2. a b c d e f g h i j k l Dávid Rédei. A revision of Sagriva (Hemiptera: Heteroptera: Dinidoridae). „Acta Entomologica Musei Nationalis Pragae”. 57 (1), s. 73-95, 2017. DOI: 10.1515/aemnp-2017-0059. ISSN 0374-1036. 
  3. a b c d e f g h i j k l P.S.S. Durai. A Revision of the Dinidoridae of the world (Heteroptera: Pentatomoidea). „Oriental Insects”. 21, s. 163-360, 1987. DOI: 10.1080/00305316.1987.11835477.